پس از ممانعت حر از حرکت امام حسین(ع)

پس از ممانعت حر از حرکت امام حسین (ع) (امام حسین همچنان به راه خویش ادامه می داد) تا آن که روز دوم محرم بود که امام حسین (ع) قدم بر سرزمین کربلا نهاد، هنگامی که به آن سرزمین وارد شد فرمود : "" اینجا چه نامی دارد ؟ ""

گفتند : "کربلا"

امام (ع) فرمودند : ""من از کرب و بلا ( اندوه و بلا) به تو پناه می برم""

سپس فرمودند : اینجا سرزمین اندوه و بلاست و فرمودند : "" پیاده شوید که اینجا ، محل فرود آمدن ما و جایگاه کشته شدن ما و مدفن ماست . این خبری است که جدم رسول خدا (ص) به من داده است ""

پس همگی بارها را گشودند و در آن سرزمین فرود آمدند.. و در سوی دیگر نیز حر با سپاهیانش منزل کردند.

اف بر دوستی تو ای روزگار

امام حسین (ع) نشسته بود و مشغول اصلاح و تعمیر شمشیر خود بود و در این ضمن ،اشعاری را در زیر لب زمزمه می کرد : "" ای روزگار اف بر دوستی تو؛ چه بسا یاران و طالبانی را که در بامداد و شامگاهت کشتی.

آری ؛ روزگار به جای آنان دیگری را نپذیرد.

به راستی که پایان کار در دست خدای شکوهمند است و هر زنده ای باید این راه را طی کند.""

حسین (ع) خبر مرگ خود را می دهد

راوی گفت:

هنگامی که که حضرت زینب (ع) این اشعار را شنید فرمود : "" برادر جان ؛ این حرف کسی است که به کشته شدن خویش یقین پیدا کرده است""

امام فرمودند : "" آری خواهرم""

حضرت زینب (ع)فرمودند : ""آه چه مصیبتی ؛ این حسین است که خبر از شهادت و مرگ خویش می دهد.""

وای از ذلت بعد از تو اباعبدالله

راوی گفت :

زنان همگی شروع به گریستن نمودند ، به صورت های خویش سیلی می زدند و گریبان چاک می نمودند ، ام کاثوم پیوسته فریاد می زد : "وا محمدا...وا علیا...وا اخاه.... واحسینا......."

امام مظلوم بعد از دلداری خواهران به آنها فرمود : "" خواهرم ام کلثوم ،تو ای زینب، وتو ای فاطمه و رباب ، گوش دهید، هنگامی که من به شهادت رسیدم ، گریبان چاک مسازید و صورت هایتان را با ناخن نخراشید و سخنان بیهوده بر زبان میاورید""

بیهوش شدن حضرت زینب(ع)

حضرت زینب (ع) فرمودند: "حسین جان پدرو مادرم فدایت شوند، من فدایت شوم ؛ آیا تو را میکشند؟"

امام حسین (ع) در حالی که گریه راه گلویش را بسته بود و دیدگانش پر از اشک شده بود فرمود: ""خواهر جان اگر مرغ قطا را به حال خود رها می کردند، در آشیانه خود می خوابید""

حضرت زینب فرمودند: "ای وای بر من ، آیا خودت را اسیر و گرفتار دشمن می دانی، تحمل این داغ بر دل من سخت و دشوارتر است""

ای سخنان را فرمود، سپس دست برد و گریبان خویش را پاک نمود و بی هوش بر زمین افتاد.

جایی که دل دشمن هم سوخت

ابو خلیق را پیش مختار بردند. مختار از او پرسید : ای ملعون ؛ در کربلا هیچ کاه دلت به حال آقای ما حسین (ع) سوخت؟

گفت : بلی ای امیر یک مرتبه آن قدر دلم سوخت که مرگ را از خدا خواستم تا آن حال زار حضرت را نبینم.

فرمود: بگو ببینم چه وقت بود؟

گفت:امیر ؛ هنگامی که سیدالشهدا طفل کشته خود را زیر عبا گرفت و از میدان برگشت رو به خیمه ها کرد من تماشا می کردم دیدم زنی مجلله چادر به سر و نقاب و صورت بیرون خیمه ایستاده گویا مادر آن طفل بود که انتظار بچه اش می برد.

همین که امام (ع) چشمش به مادر افتاد که منتظر ایستاده برگشت مقداری صبر کرده دوباره رو به خیمه آورد. خجالت کشیده ة برگشت. تا سه مرتبه امام رو به خیام رفت و برگشت.

و از مادر علی اصغر خجالت کشید. چون آن حالت حسین (ع) را دیدم جگر کباب شد.

مختار گفت: ای ملعون آخر چه شد؟

گفت: امیر ؛ بالاخره امام از مرکب پیاده شد طفل را روی زمین نهاد و با غلاف شمشیر قبری حفر نمود بر آن طفل نماز خواند و او را به خاک سپرد و برگشت.

مختار از شنیدن این گفتار صیحه ای کشید افتاد و غش کرد . بعد از به هوش آمدن گریبان درید و بر سر و سینه زد و فرمود : این حالت آخر امام حسین (ع) دلم را از همه بیشتر سوزانید که نخواست بعد به بدن این طفل کسی آزار برساند یا سرش ببرند و یا زیر سم اسب ها پایمان شود.

ابوخلیق گفت : ای امیر؛ بخدا قسم نگذاشتند بدن آن طفل صحیح و سالم بماند . روز یازدهم سر هر سروری به سرداری دادند که جهت افتخار بر نیزه کند و به کوفه نزد ابن زیاد برد و جایزه بگیرد.

به ابو ایوب غنوی- که سرکرده ی بیل داران بود –سری از شهدا نرسید لذا به بیل داران دستور داد تا زمین کربلا را زیر و رو کردند و جسد آن طفل را یافتند و بیرون آورده سرش را بریدند و بر سر نیزه زدند و به کوفه آوردند.

ابوخلیق گوید : خودم در حظور ابن زیاد بودم که سر حسین (ع) با سر علی اصغر هر دو در میان یک تشت بود و نیز سایر سرها در میان طبقه ها و سر ها نهاده بود ودائم صورت حسین (ع) مقابل صورت علی اصغر بود.

امان ازدل رباب................................................................................................

خواب دیدم

خواب دیدم خواب اینکه مرده ام خواب دیدم خسته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

ناله می کردم ولیکن بی جواب تشنه بودم تشنه یک جرعه آب

بالش زیر سرم از سنگ بود غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

خسته بودم هیچ کس یارم نشد زان میان یک تن خریدارم نشد

هرکه آمد پیش حرفی راند و رفت سوره حمدی برایم خواند و رفت

نه شفیقی نه رفیقی نه کسی ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از راه نزدم دو ملک تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست آن یکی فریاد زد رب تو کیست

ای گنهکار سیه دل بسته پر نام اربابان خود یک یک ببر

در میان عمر خود کن جستجو کارهای نیک و زشتت را بگو

ما که ماموران حق داوریم اینک تو را سوی جهنم می بریم

دیگر آنجا عذر خواهی دیر بود دست و پایم بسته در زنجیر بود

نا امید از هر کجا و دلفکار می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان نور پیشانیش فوق کهکشان

چشمهایش زندگانی می سرود درد را از قلب آدم می زدود

گیسوانش شط پر جوش و خروش در رکابش قدسیان حلقه بگوش

صورتش خورشید بود و غرق نور جام چشمانش پر از شرب طهور

لب که نه سرچشمه آب حیات بین دستش کائنات و ممکنات

خاک پایش حسرت عرش برین طره یی از گیسویش حبل المتین

بر سرش دستار سبزی بسته بود بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

در قدوم آن نگار مه جبین از جلال حضرت عشق آفرین

دو ملک سر را به زیر انداختند بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه آمده اینجا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت آمده گویی بهر شفاعت آمده

سوی من آمد مرا شرمنده کرد مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را خانه آبادش کنید این بنده را

اینکه اینجا این چنین تنها شده کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است گریه کرده بعد شیرش داده است

بارها بر من محبت کرده است سینه اش را وقف هیئت کرده است

اینکه می بینید در شور است و شین ذکر لالائیش بوده یا حسین(ع)

دیگران غرق خوشی و هلهله دیدم او را غرق شور و هروله

با ادب در مجلس ما می نشست او به عشق من سر خود را شکست

سینه چاک آل زهرا بوده است چای ریز مجلس ما بوده است

خویش را در سوز عشقم آب کرد عکس من را بر دل خود قاب کرد

اسم من راز و نیازش بوده است خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را بدوشش می کشید پا برهنه در عزایم می دوید

اقتدا به خواهرم زینب نمود گاه میشد صورتش بهرم کبود

بارها لعن امیه کرده است خویش را نذر رقیه کرده است

تا که دنیا بوده از من دم زده او غذای روضه ام را هم زده

اینکه در پیش شما گردیده بد جسم و جانش بوی روضه می دهد

حرمت من را به دنیا پاس داشت ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن روز تاسوعا شده سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم با خود او را نزد زهرا می برم

هرچه باشد او برایم بنده است او بسوزد صاحبش شرمنده است

در قیامت عطر و بویش میدهمپیش مردم آبرویش میدهم

باز بالاتر به روز سرنوشت میشود همسایه من در بهشت

آری آری هرکه پا بست من است نامه ی اعمال او دست من است

خروج سید الشهداء از مکه

امام حسین (ع) در روز سشنبه ، سوم ماه ذی الحجه ، یا به قولی دیگر در روز چهارشنبه هشتم ذی الحجه سال 60 هجری از مکه خارج شد، خبر شهادت حضرت مسلم هنوز به آن حضرت نرسیده بود ؛ زیرا درست در همان روزی که حسین (ع)از مکه خارج شد ، مسلم به شهادت رسید.

خطبه پرشور حسین (ع) در هنگام خروج

امام حسین (ع) آن هنگام که آهنگ خروج از مکه را نمود ،به پا خواست و (خطبه پرشوری خواند و ) فرمود:

""حمد وسپاس مخصوص پروردگار است، خدایی که آن چه اراده کند عملی می سازد و نیرویی جز نیروی خداوند نیست. درود خداوند بر رسول گرامی او باد.

خط مرگ چونان اثر گردنبند در گردن دختران جوان ، بر فرزند آدم مسلم است. من به دیدر (اجداد) و گذشتگان آن چنان مشتاقم که یعقوب (ع) به دیدار یوسف (ع)اشتیاق داشت ، قتلگاهی برای من مهیا گشته است که من باید بدان جا بروم.

گویا می نگرم که درندگان بیابان در سرزمینی میان نوامیس و کربلا، اعضای بدم مرا از هم پاره می کنند و می درند.تا بدینوسیله شکم های گرسنه خویش را از من سیر نمایند.

آری، راه گریزی از سرنوشت محتوم نیست. آنچه که خداوند بدان راضی هستم باشد،ما نیز به آن راضی ایم و در مقابل بلاهایی که بر ما می رسد صبوریم، و خداوند نیز بهترین پاداش صابران را به ما خواهد داد.

هرگز پاره تن رسول خدا (ص) از او جدا نخواهد شد و ما در بهشت در کنار آن حضرت خواهیم بود تا چشمان آن حضرت به دیدن ما روشن شود و به این وسیله وعده الهی تحقق به خود گیرد ، من صبح فردا از مکه عزیمت خواهم نمود، هرکس خواسار آن است که در راه من خون خویش را نثار کند و مهیای سفر است، همراه من کوچ کرده و بیاید""

لا یَومَ کَیَومِکَ یا اَبا عَبدِالله

عده ای از راویان که نام آن ها در کتاب ""غیاث سلطان الوری لسکان الثری"" ذکر شده و با اسنادی از ""ابی جعفر محمد بن بابویه قمی"" از امام صادق (ع) و پدران بزرگوارش (ع) نقل شده که :

روزی امام حسین (ع) نزد برادر خود امام حسن (ع) رفت ،هنگامی که امام حسین (ع) برادر را دید شروع به گریستن کرد، امام حسن فرمود :" چرا گریه می کنی؟"

امام حسین (ع) فرمود :" گریه ام به خاطر مصایبی است که بر تو وارد می شود."

امام حسن (ع) فرمود :"ستمی که بر من وارد می شود در اثر زهری است که آن را به من می نوشانند ؛ اما هیچ روزی مانند روز تو نیست ابا عبدالله... که در آن روز سی هزار نفر که همگی مدعی اسلام و از امت جد ما(ص) می باشند تو را محاصره می کنند و برای کشتن تو و ریختن خونت و هتک حرمتتت و اسارت اهل بیتت و غارت اموالت همدست می شوند. پس هنگامی که مرتکب این اعمال شدند،خداوند لعنت خویش را شامل حال بنی امیه می کند و از آسمان باران خون و خاکستر می بارد و همه کاینات حتی حیوانات وحشی بیایان ها و ماهیان دریا برای تو گریه می کنند"

سفر دردناک پیامبر

و اینگونه نقل کرده اند:

دو سال از ولادت امام حسین (ع) سپری شده بود که سفری برای پیامبر(ص) پیش آمد، در بین راه بود که آن حضرت ایستاد و فرمود : ""اِنّا لِلّهِ وَ اِنّا اِلَیهِ راجِعُون."" و شروع به گریستن نمود، همراهان حضرت (ص) علت گریستند را پرسیدند،حضرت فرمودند : " جبرییل همینک نزد من بود و به من اینگونه خبر داد که فرزند من (حسین) را در سرزمینی که کنار رود فرات است و آن را کربلا می گویند، به شهادت می رسانند."

عرض کردم :یا رسول الله ؛ چه کسی او را می کشد؟

پیامبر (ص) فرمودند : "شخصی به نام یزید که خداوند او را لعنت نماید ، و گویی که اکنون قتلگاه حسین و مدفن او را می بینم"

و نخستین مرثیه خوان حسین.....

رسول خدا(ص) با حزن فراوان از این سفر بازگشت، بالای منبر رفت ، ودر حالی که امام حسن و امام حسین (ع) نیز در پای منبر آن حضرت بودند ، خطبه ای خواند که در آن خطبه مردم را پند و موعظه داد ، پس از آن که حضرت خطبه را به پایان رسانید ،دست راست خویش را بر سر امام حسن (ع)گذاشت و دست چپ خود را بر سر امام حسین (ع) نهاد،سر مبارک را به سوی آسمان بلند کرد و اینگونه فرمود:

""بارالها؛ به درستی که محمد بنده و پیغمبر تو می باشد و این دو تن از پاکان خاندان من و فرزندان برگزیده من و خانواده ی من هستند، من اینان را پس از خود در میان امتم به جای می گذارم.

پروردگارا ؛ جبرییل به من خبر داده است که این فرزندم (حسین) را به خواری خواهند کشت . بارالها؛ این شهادت را بر وی مبارک گردان و او را سور و سید شهداء قرار ده. خدایا ؛برکت خود را از قاتل و ذلیل کننده ی او بردار.""

راوی می گوید:

پس از آن که سخنان پیامبر (ص) تمام شد ، حاضرین در مسجد شروع به ناله و زاری نمودند و های های گریه کردند، پیامبر فرمود:" آیا فقط بر او گریه می کنید و دست از یاری او می کشید؟ "